Wygląd i konsystencja:
Romano posiada kształt cylindryczny o średnicy 20-30 cm (bez skórki 14-22 cm), ciężar 8-20 kg, miąższ koloru białego lub słomkowego, o strukturze zbitej i ziarnistej budowie, gładką brązowozieloną skórkę.

Komponenty i wytwarzanie:
Sposób wyrobu może się różnić w zależności od regionu, choć ogólny schemat produkcji jest właściwie niezmienny. Romano produkowany jest z użyciem szczególnej metody, znanej pod nazwą „rozgrzebany twaróg”, czyli metody szybkiego odsączania twarogu po jego formowaniu, a następnie lekkim nakłuwaniu powierzchni przed zastosowaniem soli. Zawartość tłuszczu wynosi 27 procent, zawartość wody 32 procent. Dojrzewa nie mniej niż 8 miesięcy. Jest to ser produkowany wyłącznie w Sardynii, w Lacjum oraz w toskańskiej prowincji Grosseto.

Smak i zapach:
Aromatyczny i delikatnie pikantny. Intensywność zapachu sera Romano zależy od długości okresu dojrzewania.

Pochodzenie:
Określenie pecorino odnosi się do serów z owczego mleka (po włosku słowo pecora oznacza owcę) produkowanego w wielu częściach Włoch. Zależnie od regionu ten aromatyczny, twardy ser nosi odmienne nazwy (pecorino romano, pecorino toscano, pecorino siciliano czy pecorino sardo) i przyjmuje różne kształty. Jeden z najstarszych serów włoskich. W Europie Romano jest znany pod swoją pierwotną nazwą, Pecorino-Romano. Antyczny ser, stanowiący główną część posiłku rzymskich legionistów w czasie wypraw wojennych, zrodził się z mleka owczego trzody lackiej.

Podawanie:
Spożywany po utarciu jako przyprawa do potraw oraz podawany na stół w kawałkach. Młody pecorino je się w plastrach, a najdojrzalszy – starty – może być używany zamiast parmezanu. Dawniej uważany za prosty, chłopski smakołyk; dobry dodatek do chleba i mocnego wina, dziś odnajduje się w najbardziej wyrafinowanych kuchniach. Tradycyjnie dodaje się go do potraw z makaronu i zup. Równie doskonale nadaje się na deskę serów, w towarzystwie dobrego czerwonego wina.