Wygląd i konsystencja:
Ma kremowo żółtą barwę i łagodny, śmietankowy smak. Obecnie często gospodynie dodają różne zioła i przyprawy, co sprawia iż są zdrowsze i bardzo aromatyczne. Można spotkać ser Koryciński z kminkiem, bazylią, oregano, ziołami prowansalskimi, lubczykiem i czubricą. Ser ten można kupić w okolicach Korycina oraz na różnych targach i imprezach regionalnych.Znawcy twierdzą, że przypomina ser produkowany w belgijskim miasteczku o wdzięcznej nazwie - Hoboken

Komponenty i wytwarzanie:
Dawniej ścinano ser za pomocą proszku z żołądków cielęcych, natomiast obecnie używa się podpuszczki stosowanej w mleczarstwie. Z masy serowej (serwatki) formuje się ser, naciera solą i układa w drewnianych formach. Następnie ser dojrzewa. Proces ten ma wpływ na właściwości sera i jego smak. Im dłuższy jest ten okres, tym ser jest bardziej kruchy, twardszy i ma więcej maleńkich dziureczek. Mleko krowie , z którego jest wytwarzany ten ser pochodzi z miejscowych gospodarstw. Krowy karmione są tylko paszami naturalnymi, wypasane są na terenach czystych ekologicznie. Zaletą tego sera jest to, że pozbawiony jest jakichkolwiek konserwantów i polepszaczy. Gotowy produkt ma wygląd spłaszczonej kuli o średnicy najczęściej 25 - 40 cm. jeden krążek waży od 2 kg do 4 kg.

Pochodzenie:
Ser koryciński to produkt regionalny, tradycyjny, wyrabiany przez gospodynie w okolicach Korycina i określanym przez miejscowych jako SWOJAK. Ma długą historię, sięgającą aż potopu szwedzkiego. W okolicach Korycina odbyła się bitwa między wojskami szwedzkimi i
polsko-litewskimi. Do tych drugich zaliczali się żołnierze zaciężni
m.in. ze Szwajcarii. Po walce ranni przychodzili do zdrowia w okolicznym
folwarku i tam już zostali na zawsze. Nauczyli polskie gospodynie
wyrobu sera z krowiego mleka poprzez dodanie proszku ze startych
wysuszonych cielęcych żołądków. Powodowało to ścięcie się mleka i
wydzielenie serwatki. Po odciśnięciu formowano sery w kulisty kształt,
układano w specjalnych formach i zasypywano solą. Po kilku tygodniach,
obrośnięty pleśnią, był dojrzały i gotowy do jedzenia. Tradycja produkcji przekazywana była przez pokolenia i przetrwała do dziś.Stanowił  lokalny przysmak, który przez stulecia znalazł sobie uznanie w innych regionach kraju. Przed II wojną światową ser od produkujących go miejscowych rolników odbierali Żydzi. W latach pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych XX wieku funkcjonowały w Korycinie dwa punkty skupu, z nich ser ładowano na ciężarówki i wywożono na Śląsk. W latach siedemdziesiątych w pobliżu Korycina powstały duże zakłady mleczarskie co stało się przyczyną ograniczenia produkcji sera ,,swojskiego". A z czasem zaniku produkcji. Jednak rok 1989 i przemiany ustrojowe sprawiły, że sery korycińskie powróciły na rynek.