Wygląd i konsystencja:
żółty, szklisty z widocznymi ziarenkami kminku, miękki i lejący.

Smak i zapach:
Wyrazisty smak, aromat kminkowy, intensywny.

Pochodzenie:
Ser parzony z kminkiem robiono w wielu domach sposobem gospodarczym, a jego receptura przekazywana była ustnie z pokolenia na pokolenie. Na ziemiach opolskich, znajomość warzenia serów rozpoczęła się najwcześniej wśród ludu pasterskiego w górach karpackich, tam gdzie warunki sprzyjały hodowli owiec, a skąpo darzyły chlebem. Na innych ziemiach serowarstwo pojawiło się znacznie później niż w górach, nie znalazłszy tu korzystnego podłoża.

Do śląskiej kuchni i gwary niemieckie słowo „kyjza” weszło dopiero pod wpływem zadomowionych na Śląsku Niemców i Austriaków, a stało się to prawdopodobnie dopiero pod koniec XIX wieku. Wówczas powstała na Śląsku sieć sklepów, w których „Ślązoki” mogły po raz pierwszy zetknąć się z serem topionym, serem żółtym do krojenia czy serem smażonym z kminkiem. Produkcję kminkowego sera parzonego na Śląsku rozpoczęto w połowie lat 60.

Produkcja domowego sera parzonego z kminkiem rozpoczęła się w 1992 roku na podstawie dokładnej receptury, która udokumentowana jest w instrukcjach mleczarskich z roku 1979. Dokumentami potwierdzającymi tradycyjność produktu są „Instrukcje technologiczne do produkcji artykułów mleczarskich.

W dniu 28 sierpnia 2006 roku na Listę Produktów Tradycyjnych został wpisany w kategorii Sery i inne produkty mleczne: „Domowy ser parzony z kminkiem” (woj. opolskie) .

Podawanie:
Jak to ser z grupy topionych wspaniale nadaje się do smarowania pieczywa różnego typu. Jest serem chudym, dietetycznym. Ser może być używany także do zagęszczania sosów serowych oraz zup.