Ser Bryndza
Komponenty i wytwarzanie:
Biały ser bez skórki, produkowany z sera owczego, nazywany jest też owczym twarogiem Obecnie wytwarzany jest w całym rejonie Karpat. Jest delikatnie przyprawiany, krojony w kostki i przechowywany w solance. Wilgotny miąższ w zależności od receptury może mieć konsystencję od miękkiego do twardego i kruchego.
Do produkcji bryndzy podhalańskiej wykorzystywane jest mleko owcze, pochodzące od „Polskiej Owcy Górskiej” oraz ewentualnie dodawane jest mleko krowie pochodzące od krów rasy „Polskiej Krowy Czerwonej”. Bydło rasy „Polska Krowa Czerwona” jest rodzimą rasą bydła, wyhodowaną na ziemiach polskich.
Otrzymany z owczego mleka bundz kruszy się i pozostawia w cieple przez około 2 tygodni (do dojrzenia pod wpływem enzymów wydzielanych przez pleśńOidium lactis). Jest to tradycyjny sposób otrzymywania bryndzy. Obecnie w zakładach mleczarskich produkowane są także odmiany bryndzy z mieszanek mleka krowiego i owczego, z dodatkami smakowymi.
Smak i zapach:
Ma charakterystyczny dość pikantny, kwaskowaty smak.
Pochodzenie:
Bryndza podhalańska to jeden z najbardziej znanych serów tatrzańskich. Posiada długą tradycję, a pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1527 roku. Była używana nawet jako środek płatniczy. Wiedza dotycząca sposobu oraz zasad wytwarzania bryndzy podhalańskiej była przekazywana z pokolenia na pokolenie i stała się obecnie sztuką, której tajniki znane są tylko producentom tego regionu. Słowo bryndza pochodzi z języka wołoskiego (por.rum.brânză - "ser").
Bryndzę robili gospodarze w domu z odebranego na szałasie sera, już dojrzałego. Przy wyrobie Bryndzy należy najpierw dokładnie skruszyć ser rękoma i wyrobić jak ciasto, tak starannie, by nie było najmniejszej grudki. Przez cały czas wyrabiania soli się masę, kosztując co chwilę, czy dość już słona.Masę serową ubija się pięścią następnie nakrywa drewnianym denkiem, czyli pokrywą, lub deseczkami i kładzie się na to ciężki kamień. Pod wpływem ucisku na wierzch wychodzi tłuszcz, który chroni bryndzę od zepsucia. Trzeba więc pojakimś czasie zdjąć kamień, żeby tłuszcz z powrotem wszedł w ser i dopiero teraz Bryndza jest dobra. Serprzechowywało się w spichrzu.
Podawanie:
Bryndzę można spożywać z pieczywem, stosowac jako farsz do różnych klusek, knedli, pierogów. Można ją również dodawać do sałatek, jak też robić z niej pasty oraz używać do pieczenia.
Wartości odżywcze:
Bryndza zawiera około 45% tłuszczu, 50% wody i 2-3% soli.
Biały ser bez skórki, produkowany z sera owczego, nazywany jest też owczym twarogiem Obecnie wytwarzany jest w całym rejonie Karpat. Jest delikatnie przyprawiany, krojony w kostki i przechowywany w solance. Wilgotny miąższ w zależności od receptury może mieć konsystencję od miękkiego do twardego i kruchego.
Do produkcji bryndzy podhalańskiej wykorzystywane jest mleko owcze, pochodzące od „Polskiej Owcy Górskiej” oraz ewentualnie dodawane jest mleko krowie pochodzące od krów rasy „Polskiej Krowy Czerwonej”. Bydło rasy „Polska Krowa Czerwona” jest rodzimą rasą bydła, wyhodowaną na ziemiach polskich.
Otrzymany z owczego mleka bundz kruszy się i pozostawia w cieple przez około 2 tygodni (do dojrzenia pod wpływem enzymów wydzielanych przez pleśńOidium lactis). Jest to tradycyjny sposób otrzymywania bryndzy. Obecnie w zakładach mleczarskich produkowane są także odmiany bryndzy z mieszanek mleka krowiego i owczego, z dodatkami smakowymi.
Smak i zapach:
Ma charakterystyczny dość pikantny, kwaskowaty smak.
Pochodzenie:
Bryndza podhalańska to jeden z najbardziej znanych serów tatrzańskich. Posiada długą tradycję, a pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1527 roku. Była używana nawet jako środek płatniczy. Wiedza dotycząca sposobu oraz zasad wytwarzania bryndzy podhalańskiej była przekazywana z pokolenia na pokolenie i stała się obecnie sztuką, której tajniki znane są tylko producentom tego regionu. Słowo bryndza pochodzi z języka wołoskiego (por.rum.brânză - "ser").
Bryndzę robili gospodarze w domu z odebranego na szałasie sera, już dojrzałego. Przy wyrobie Bryndzy należy najpierw dokładnie skruszyć ser rękoma i wyrobić jak ciasto, tak starannie, by nie było najmniejszej grudki. Przez cały czas wyrabiania soli się masę, kosztując co chwilę, czy dość już słona.Masę serową ubija się pięścią następnie nakrywa drewnianym denkiem, czyli pokrywą, lub deseczkami i kładzie się na to ciężki kamień. Pod wpływem ucisku na wierzch wychodzi tłuszcz, który chroni bryndzę od zepsucia. Trzeba więc pojakimś czasie zdjąć kamień, żeby tłuszcz z powrotem wszedł w ser i dopiero teraz Bryndza jest dobra. Serprzechowywało się w spichrzu.
Podawanie:
Bryndzę można spożywać z pieczywem, stosowac jako farsz do różnych klusek, knedli, pierogów. Można ją również dodawać do sałatek, jak też robić z niej pasty oraz używać do pieczenia.
Wartości odżywcze:
Bryndza zawiera około 45% tłuszczu, 50% wody i 2-3% soli.
- Kategoria:
Podobne sery:
- Fallone di Gravina 2011-05-01, autor: anula250
- Caciotta Mista 2010-07-15, autor: olka20006
- Gaztazarra 2011-08-03, autor: lucynako
Zobacz także:
- Oscypek na winie Autor: Konto usunięte
- Twaróg z kiełbasą Autor: Konto usunięte
- Wino i sery Autor: wujekdobrarada

