Jestem też zdania (wygłosił je ponad 250 lat temu Anthelme Brillat-Savarin), że deser bez sera jest jak kobieta bez oka.

Niech będzie więc błogosławiony sumeryjski pasterz, który 8 tysięcy lat temu wyprodukował pierwszą gomółkę sera. Odkrycie było absolutnie przypadkowe. A zasługa tym większa, iż tej bryły, która samoistnie powstała w jego bukłaku ze zsiadłego mleka nie wyrzucił lecz wiedziony niezdrową ciekawością spróbował i tak się w tym rozsmakował, że postanowił eksperyment powtórzyć. Znów więc wlał owcze mleko do bukłaka zrobionego z owczego żołądka i odczekał aż utworzy się serwatka oraz bryła skrzepniętego sera. Ser wyjął, podsuszył i znowu zjadł ze smakiem. Po pewnym czasie, gdy rozsmakował się w swoim wynalazku, wpadł na pomysł, by tę bryłę posolić, co pozwoliło na jej dłuższe przechowywanie. Do dziś w krajach arabskich w podobnie prosty czy wręcz prymitywny sposób produkuje się kishk - owczy ser. Dowodem na prawdziwość tych słów jest słynna sumeryjska płaskorzeźba nazwana "Ozdobą mleczarni". Jest to bowiem kamienna ilustracja wszystkich faz produkcji sera.

Wędrowcy, żeglarze i żołnierze przenosili z kraju do kraju tę metodę na wytwarzanie przysmaku z mleka. Robili więc sery Grecy, Etruskowie, Rzymianie, Galowie, Sardyńczycy. Są o serach wzmianki u Homera, który zasmakował w wyrobach pasterzy kreteńskich, można poczytać o serach także w Starym Testamencie we fragmencie opisującym posiłek Dawida przybyłego do Machanaim. Na koniec chcę opowiedzieć o serze, który bardzo mi smakował. Mimo dość paskudnej technologii produkcji. To sardyńskie pecorino casu marzu robione od tysiąca lat. Świeże gomółki owczego sera nawierca się i... pakuje w te kanały czerwie much serowych czyli piophila casei. Na apetyt podaje się im po parę kropli mleka. Robale wiercą dziury w serze i rozłażą się po całej bryle. Gdy już wszystko jest przez nie zjedzone i wydalone, ser nadaje się dla smakoszy. To prawdziwe pyszności!