Mój wiejski dom stoi na skraju lasu i nad wielkimi łąkami. Mam wspaniały widok na Puszczę Białą oraz rozległe podmokłe tereny zamieszkane przez żurawie, czaple i inne ptactwo. Teren wokół domu ( a jest tego ponad dwa hektary) leży na suchym, piaszczystym wzgórku  wyrastającym ponad łąki o mniej więcej dwa metry. Część porośnięta jest lasem, a część suchą, ostrą wydmową trawą. To wymarzone miejsce do hodowli kóz. Lubię kozy - są zgrabne, ruchliwe, wydają się mądre i łatwo zaprzyjaźniają się z właścicielami. Zaletą kóz jest także ich mleko no i oczywiście sery. Nigdy jednak nie zdecydowałem się na kupno tych zwierząt, bo wymagają one stałej opieki. Nie można hodować żadnych zwierząt dojeżdżając do nich na weekendy. Trzeba by osiedlić się nad Narwią na stałe. Nie mogłem  robić kozich serów. Zacząłem więc od ich kuzynów czyli serów z krowiego mleka. Moim sąsiadem bowiem jest rolnik, właściciel dużego stada mlecznych krów.
 
Zabawa, bo tak trzeba nazwać tę domową produkcję, może odbywać się tylko w lecie gdy mieszkamy na wsi i mamy mleko od zaprzyjaźnionych krów. Jedną z nich - piękną, dorodną, o zdumiewającej sierści w kolorze szarym - moja wnuczka uważa za swoją własność, bo zna ją od urodzenia czy raczej ocielenia (rzecz dotyczy dnia narodzin cielaczka a nie Zuzi). Z tego mleka robimy twaróg, który nie ma (naszym zdaniem) sobie równych. W dodatku biały ser jest wyśmienitym źródłem białka służącego do budowy nowych komórek, wapnia niezbędnego dla wzmacniania kości i wielu witamin. Daje on też wspaniałe pole do popisu kucharzom jest bowiem podstawą wielu całkiem odmiennych dań. Desery i śniadania na słodko np. twarożek z miodem to pycha. Zuzia bez tego nie może żyć i stąd jej troska o "własną" krówkę. Pasty twarogowo-ziołowe zachwycają starszych członków rodziny a dipy ( w tym i pikantne) licznych naszych gości.
 
Technologia jest prosta. Litr mleka należy doprowadzić do wrzenia i wlać do niego, także litr, mleka zsiadłego. Teraz doprowadzić do zwarzenia się (uwaga na pisownię: to jest od słowa "war" a nie "waga") mleka i trzeba przelać je do bardzo gęstego sita lub - co my robimy - do czystej lnianej ściereczki uszytej w kształcie trójkąta. Teraz trzeba poczekać aż wycieknie cała serwatka (dobry półprodukt do orzeźwiających napojów) i twaróg w ściereczce włożyć pomiędzy dwie deseczki przycisnąwszy je ciężkim kamieniem. Po kilku godzinach leżenia w chłodnym miejscu uformuje się piękny ( w kształcie przypominającym serce) i pyszny biały serek.
 
W lecie  nie kupujemy białych serów, bo i my i nasi goście, uznaliśmy, że żaden kupny nie dorówna własnemu. Ale to nie do końca prawda. Są twarogi, które trudno zrobić nie znając ich receptury. Myślę o twarogach ziołowych, serach z papryką, pieprzem. Tu nasze umiejętności muszą ustąpić wielosetletniej tradycji i przepisom przechowywanym od wieków przez serowarów francuskich, szwajcarskich czy niemieckich. Zupełnie inaczej smakują sery z mleka krów pasących się na  łąkach pod Pirenejami czy Alpami pełnych tamtejszych ziół, od tego, z ziołami dodawanymi podczas domowej produkcji. Podzieliliśmy więc nasz jadłospis serowy na dwie części: letnią - gdy pałaszujemy  białe przysmaki robione własnoręcznie i zimową - gdy kupujemy  smakowite twarogi produkowane zarówno w polskich mleczarniach jak i te dowożone z dalekich stron.
 
W naszym domu białe sery podawane są nie tylko do śniadania. Bywają także w formie przekąsek a czasem deserów i wówczas towarzyszą im wina. Po wielu próbach i eksperymentach, nasze kubeczki smakowe wydały werdykt końcowy: do białych serów podajemy mało znane w Polsce, pochodzące z Doliny Rodanu - Champ Long Cotes du Ventoux. Podstawą tego białego wina jest słynny szczep grenache blanc. Jest to wino subtelne, lekkie, niezbyt kwaśne i właśnie pozwalające zabłysnąć własnymi aromatami przyprawom zawartym w twarogu. Równie dobrze wypada w towarzystwie białego sera tylko z dodatkiem odrobiny soli.
 
Na zdrowie!